فردا نهم فروردین مصادف با سالروز درگذشت « مسیحا » ی شعر معاصر کشورمان سید حسن حسینی است . او نقش بسزایی در شکل گیری شعر پس از انقلاب داشت . از او آثاری چون «هم‌صدا با حلق اسماعیل» (مجموعه‌ی شعر)، «براده‌ها» (نثر ادبی)، «بیدل، سپهری و سبک هندی»، «گنجشک و جبراییل» (مجموعه‌ی شعر عاشورایی)، «مشت در نمای درشت» (معانی و بیان در ادبیات و سینما)، «گزیده‌ی شعر جنگ و دفاع مقدس» (با انتخاب و توضیح)، «نوشداروی طرح ژنریک» (مجموعه‌ی شعر طنز)، «طلسم سنگ» (مجموعه‌ی نثرهای عاشورایی)، «شقایق‌نامه» (نثر عاشورایی)، ترجمه‌ی «حمام روح» (جبران خلیل جبران) ، « نگاهی به خویش» (گفت‌وگو با شاعران و نویسندگان معاصر عرب همراه با موسی بیدج) ،«ملکوت سکوت»(شعرهای سپید و نیمایی) ، «سفرنامه‌ی گردباد» (شعرهای کلاسیک) و «از شرابه‌های روسری مادرم» (درباره‌ی حضرت زهرا (س) ) بر جای مانده است .نزدیک بودن به سالروز در گذشت مسیحا سبب شد تا شعری از او دریاره ی میرزا کوچک را انتخاب و در وبلاگ بگذارم . روحش شاد .
 شعر < تنفس آتشفشان سرد > از مجموعه ی «هم‌صدا با حلق اسماعیل» اشاره دارد به فضای پر التهاب جنگل و نهضت جنگل پس از شهادت میرزا کوچک جنگلی . اصطلاحات و تعابیر در این شعر فوق العاده زیبا و دلچسب است . با هم شعر زیر را می خوانیم :

تنفس آتشفشان سرد

جنگل ،
    سكوت ،
            هیچ ...
   آهسته یك قدم
        در متن احتیاط
         ضربان بی امان فاجعه در گیجگاه باد
تلواسه۱ ی تفنگ
              رؤیا و بوی ماه
                   در شامه ی پلنگ
              ضربان نبض مرگ
                   بی تابی زمین
                            در انتظار برگ
                  دست شكارچی
                          در معبر فشار
پیوند بی تزلزل باروت و انفجار
آنك نزول پوزه ی كفتار و خرس و گرگ
      در عرصه ای حقیر
               بر قامتی سترگ
با برگ برگ سبز درختان ملتهب
آنك ظهور پچپچه ی لاله های سرخ:
ـ گویا گراز زخمی شب بر گلوی نور
          دندان فشرده است!
ـ گویا دوباره گوی ظفر را
         چونان همیشه
                 پنجه ی نامرد برده است!
ـ شاید حریق شوق رهایی
                               همراه با دلاور جنگل فسرده است؟
خنیاگر۲ خزر
فریاد می زند:
«جنگل نمرده است
هرچند بی شمار
          در جزر و مد خنجر شب زخم خورده است
             جنگل نمرده است...»
*
آتشفشان سرد
آنك دوباره گرم
              نفس می كشد به شوق
در قامت ستبر دلیران پاسدار
ـ  چونان ظهور معجزه ای ـ
                                زنده مي شود
ميرزا شهيد شور و شعف
      گرد گيله مرد
*
خنيا گر خزر
     فرياد مي زند:
     ميرزا نمرده است
     ميرزا حريق جنگل در خون تپيده را
     ميرزا طلسم فجرو طلوع سپيده را
     ميرزا تفنگ را
                 به شهابان شب شكن
اين قاصدان صبح
 اين وارثان مصحف و ميزان سپرده است.
ميرزا نمرده است
          خنياگر خزر
                 فرياد مي زند.
آذر ۵۹
 
۱ اضطراب
۲ آوازه خوان / نوازنده...


از دوست خوبم فقیـر تشکر می کنم